L’appel du coeur.

Appel, het hart

Vandaag vertel ik het verhaal over l’appel du coeur, de roep van het hart. De verborgen vrucht in deze quote wordt beschouwd als de vrucht van liefde. Hier werd ik deze week letterlijk op gewezen en ik vertel je waarom. 

Geen enkele appel is hetzelfde. Je hebt ze in verschillende soorten maten en smaken. Maar bij een appel is het niet altijd “what you see, is what you get”. Heb je soms ook niet dat je een appel pakt waarvan de schil er super gaaf uit ziet, maar als je een hap neemt het witte vruchtvlees is besmet met een bruine plek? Of juist net the other way around. Soms is de schil gekneusd maar is het vruchtvlees nog super gaaf en heerlijk om je tanden in te zetten. En is dit eigenlijk niet net zo bij mensen? Het beeld van een buitenkant strookt niet altijd met de binnenkant. 

Zo geven mijn eerdergeschreven blogs misschien ook wel een vertekend beeld. Mijn schil lijkt misschien ook gaver dan dat het daadwerkelijk is. Want waarom zou je aan de wereld laten zien dat je vruchtvlees besmet is met bruine plekken? Maar vertel me, heeft iedereen daar niet last van? Ik vind het doodeng om dit toe te geven. Als een echte Fries antwoordde ik op vragen als: “Hoe gaat het” steevast “Goed en mei dy?”. Maar het ging niet altijd goed en het gaat nog niet altijd goed. 

Maar wat zou er gebeuren als ik dat eerlijk zou vertellen? Wat zou er gebeuren als ik mijn appel door midden zou snijden en mijn binnenkant zou laten zien? Als ik zou laten zien dat het niet allemaal koek en ei is? Wat zou dat me opleveren? Durf ik mijn verhaal voor een spreekwoordelijke appel en een ei te verkopen?

En jij? Durf jij je ‘ware ik’ te laten zien aan de wereld? Voor de klas? Wat zou er gebeuren als je vertelde over de onzekerheid en over jouw twijfels? Kinderen kijken volgens mij dwars door alles heen. Zij zien het als jouw ogen niet achter het gesproken woord staan. Wat leert het de kinderen als je eerlijk bent over wat je voelt en denkt? Wat brengt het je als je je openstelt?

En zo heb ik mijn schil, met veel hulp van lieve dierbaren, een beetje opengeschild en ben mij kwetsbaar gaan opstellen. Langzaam begin ik te praten over mijn onzekerheden, tekortkomingen en niet-helpende gedachten. En ik zal je zeggen: “Wat lucht het op!”. En het levert de mooiste momenten op, vol met erkening en verbintenis tussen mensen maar ook met kinderen. Kwetsbaar zijn maakt sterk! Even later maakte ik toevallig de appel van de foto open. Het was een appel met beurse plekken, maar met een hart van goud. Zou het toeval zijn? 

L’appel du coeur – open an apple everyday to keep the doctor away


Wil je meer Blogs van Klaske lezen? Klik dan hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *