Het smeulende vuur van de plusklas-achter-het-scherm

Het smeulende vuur van de plusklas-achter-het-scherm

Eind 2020 werd ik gevraagd of ik een semester wilde invallen als plusklasmeester. Op dat moment, had ik een half jaar veel gewerkt als Werelddocent. Hoe leuk het ook is om elke keer een nieuwe groep kinderen te hebben en voor allerlei verschillende soorten klassen te staan, ik had ook wel behoefte aan een vaste groep om stap voor stap samen een verbinding aan te gaan en een pad van ontwikkeling te volgen. Ik kreeg een onderbouwgroep en een bovenbouwgroep.

De dag na het oriëntatiegesprekwas de persconferentie die aankondigde dat de basisscholen in lockdown werden gegooid in verlenging van de kerstvakantie. Omdat ik de kinderen nog nooit had ontmoet, plande ik in januari kennismakingen in op Teams. Dit was in de hoop dat de lockdown beperkt zou blijven tot twee weken. Uiteindelijk moesten ook de daadwerkelijke lessen virtueel. De eerste les was een regelrechte ramp. De kinderen zaten allemaal van 9:00 tot 14:00 aan hun beeldscherm gekluisterd en alle betrokkenen (inclusief de ouders die het moesten ondersteunen) waren achteraf uitgeput.

Ik twijfelde sterk aan de effectiviteit van online lessen voor basisschoolkinderen. Lesplannen die anders een daverend succes zouden zijn geworden, vielen in het online-formaat dramatisch in duigen. Ik besefte dat ik het over een hele andere boeg moest gooien en begon aan een moeizame puzzel om lessen te bedenken die ervoor zouden zorgen dat ik de kinderen kon prikkelen om positief bezig te zijn en de moed erin te houden. Om er zeker van te zijn dat elke individuele leerling op de meest passende manier kon meedoen schreef ik lange mails en stemde ik met de ouders af via WhatsApp.

Foto’s 1 en 2: Het was echt een uitdaging om de lessen zinvol te houden voor deze kinderen. Het was ook heel verschillend  hoeveel ze eruit konden halen.

Tijdens de lessen, spoorde ik de kinderen het liefst zoveel mogelijk aan om weg te gaan bij hun scherm om lekker te kunnen werken. Maar tegelijkertijd had ik ze nodig in beeld om de vinger aan de pols te houden. Dit was van begin tot eind een onmogelijke jongleeract. Jammer genoeg viel een aantal leerlingen van wie het duidelijk was dat we het op deze manier niet konden bolwerken. Voor hen was het beter om, vanaf het moment dat het weer kon, gewoon in hun eigen groep les te krijgen. Met de rest van de groep bleef ik steevast proberen. Het koste iedereen heel veel energie. Maar ik merkte toch dat hoe meer ik probeerde, hoe meer ik er ook voor terugkreeg van de kinderen.

Het was duidelijk dat het overgrote deel van de kinderen er geleidelijk aan kon wennen en een vorm kon vinden. Het was inspirerend om te merken dat er ook al konden we elkaar in het echt niet zien, blijkbaar wel een band aan het ontstaan was. Achter alle frustratie sudderde een beeld van een vuur dat aangestoken was te midden van een grote berg natte takken en twijgen en dat er ondanks alles vanachter een verstikkend rookgordijn, toch iets leek te smeulen. Wat verbond ons dan behalve het internet? Elke week vertelde ik nadrukkelijk aan de kinderen dat we dit niet konden veranderen, dus dat we alleen maar ons uiterste best konden doen om er iets positiefs van te maken.

Het stond natuurlijk als een paal boven water dat de beslissing om deze lessen online te doen, niet was gemaakt met de behoeftes van de kinderen voorop. Dit raakte mijn onderwijzershart. Elke paar weken als we met alle plusklasjuffen en -meesters samenkwamen, verzonnen we nieuwe strategieën om onze wens de plusklas weer fysiek te houden te uiten. Want ondanks dat de kinderen weer fysiek naar school gingen, werden onze plusklassen nog online gehouden. Toen rond de meivakantie onze wanhopige vraag voor fysieke lessen alweer negatief werd beantwoord, voelde het even alsof dat natte vuur alleen maar voor heel veel stank had gezorgd en toch nog zou verpieteren en uitdoven…

Gelukkig was er toch een lichtpunt op de horizon. Er werd ons verteld dat we in de laatste schoolweek wel fysiek afscheid konden nemen van de kinderen. Toen we dit piepkleine openingetje kregen, kon ik me laten motiveren door het optimisme en de levenskracht van de kinderen om er tóch nog verder te bouwen aan dat kampvuur. Wij waren door heel wat heen gegaan om positief te blijven tijdens dit half jaar achter de computer. Nu was het eindelijk tijd om alles om te zetten in échte concrete actie!

Foto’s 3-9: De middenbouwleerlingen die het heel moeilijk hadden gehad met de online lessen konden tijdens de fysieke afsluiting toch nog meehelpen en hun hulp was ook zeer welkom. Jelte van Jungle Chocolate maakte in zijn enthousiasme namelijk zelf een website en verkocht 27 chocopakketten!

We hebben ons verdiept in de wereld van chocolade. De kinderen hebben zelf onderzoek gedaan naar de productieketen er mooie posters van gemaakt. Waar komen die repen die wij in de supermarkt kopen eigenlijk vandaan? Wie maakt ze en hoe gebeurt dat? Ik vertelde de kinderen dat ze zelf een chocoladebedrijfje konden starten, in groepjes van drie. Zo gezegd, zo gedaan. We kwamen op het idee om de chocolade op bestelling aan te bieden. De kinderen stelden zelf hun prijzen vast en kozen de goede doelen waar de opbrengst naartoe zou gaan.

Foto’s 10-13: In Oude Bildtzijl hadden ze op school een mooie keuken met een bar en er ontstond gelijk een gestroomlijnde chocoladefabriek! De oudere kinderen konden ook langs de deur om te verkopen dus we hebben hier heel wat pakketten samengesteld!

De kinderen van de middenbouw verkochten de chocolade aan hun familie, en de bovenbouwgroep kon langs de deuren om te verkopen. Ze hadden zelf lijstjes met verkoopargumenten gemaakt om aan de mensen duidelijk te maken waar hun eigen gemaakte keurmerk voor stond. Eerlijk geproduceerde chocolade in op maat gemaakte pakketten voor het goede doel.

Op de laatste avond van ons afgesproken verkooptermijn, voerde ik alle bestellingen in mijn Excel blad en ik kwam er tot mijn verbazing achter dat de totaalomzet wel 943 € was! Dit betekent dat we 471,50 € opgehaald hebben voor het goede doel! 375,67 € voor Stichting KiKa, 38,33 € voor het Dierenasiel en 57,50 € voor Greenpeace! Ik kon van de marge al de ruwe bestanddelen van chocolade kopen voor de kinderen, inclusief drie verse cacaobonen uit Ecuador. Daarnaast kon ik een aantal verse chocoladetaarten bakken om er een echt chocoladefeestje van te maken en iedereen te belonen voor de fantastische inzet.

Er bleef 337,90 € over om chocolade in te kopen. Wij hadden gekozen voor de Klafa Chocoladefabriek (https://www.klafachocola.nl/) in Achlum, waar ook een paar kinderen van de middenbouwgroep wonen. Gelukkig heeft Klafa geen enkele moeite gespaard om voor ons op zeer korte termijn 2 grote dozen met 18 kilo verse lokaal geproduceerde assorti chocolade samen te stellen. Namens iedereen wil ik Klafa graag heel hartelijk bedanken!

Ook wil ik alle ouders hartelijk bedanken voor het verteren van de soms lange en gefrustreerde e-mailtjes van een plusklasmeester die zoekende was. En natuurlijk ook petje af voor alle steun die ze thuis aan hun kinderen hebben geboden.

Bedankt aan iedereen bij scholengemeenschap CBO-NWF voor alle hulp, begrip en steun voor het mogelijk maken van het plusklas-semester in deze moeilijke omstandigheden.

Dan als laatste maar zeker niet de minste, wil ik heel graag de kinderen bedanken voor hun ongelofelijke inzet tijdens het halve jaar plusklas-achter-het-scherm. Wat een kanjers; dat je zoiets moois kunt neerzetten in zulke moeilijke omstandigheden…

Er is een hele zomervakantie overheen gegaan om deze blog te kunnen publiceren maar deze meester is zo trots dat hij nog steeds het gevoel heeft dat er een groot knetterend kampvuur flakkert. Ik wens iedereen een heel positief schooljaar toe, wat je ook tegenkomt, je kunt er vast iets moois van maken!

Foto’s 14-19: Op de Slotschool hebben we het plusklaslokaal omgetoverd in een chocoladefabriek. Ondanks dat alles van hergebruikte materialen gemaakt was, had het zo in de etalage van de Bijenkorf kunnen liggen.

Alle foto’s zijn met toestemming van kinderen en ouders geplaatst.

Geschreven door Frank Hitman

2 thoughts on “Het smeulende vuur van de plusklas-achter-het-scherm

  1. Mooi verwoord! De passie voor goed onderwijs komt duidelijk over en ik vind het erg jammer, dat onze zoon jouw enthousiasme niet in 3d heeft kunnen meemaken.
    Bedankt voor je inzet en dat het vuurtje in jouw onderwijshart nog heel lang mag blijven door wakkeren!

    1. Bedankt voor je berichtje, Mirjam! We komen elkaar vast nog tegen in het dorp. En ik hoop echt dat jouw zoon weer lekker in de plusklas gaat meedraaien nu alles weer fysiek is.

Comments are closed.

Back To Top