De stille kracht van ritme

Ritmes, ik ben er gek op! 

Overal zijn ritmes. Niet alleen in muziek maar ook om ons heen. Bijvoorbeeld het ritme in een groep. Dat kan prachtig samenlopen maar er zijn ook gevallen waar iedereen in een andere maatsoort speelt.

Oef, wat was het een pittige dag! Dit was zo’n groep waarvan de dynamiek gewoon niet klopt. Mijn complete arsenaal aan pedagogisch onderbouwde foefjes moest ik opentrekken om te voorkomen dat ondergrondse brandjes de hele dag de kop op staken. Er werd elkaar maar weinig gegund, blikken duurden te lang en woorden waren gemeen. De zaak stond op springen.

Het lag niet aan de kinderen

Het lag niet aan de kinderen, die deden ontzettend hun best. Nee, er waren veel te veel prikkels en wisselingen voor deze groep geweest de afgelopen maanden. Nog steeds. En eigenlijk was er vanaf het begin er al geen goede chemie.

Ondertussen was het lunchpauze en stonden de tosti’s te bakken in het apparaat. Ik was bijna door mijn trukendoos heen en de kinderen waren moe. Toch moesten we samen nog een paar uur door. Wat kon ik doen? 

Er verscheen een glimlach op de gezichten

Voor mij is muziek als ademen dus terwijl ik nadacht over hoe nu verder begon ik als vanzelf een ritme te trommelen op de tafel. Zachtjes maar met een duidelijke cadans. Verwonderd werd er opgekeken. Tosti’s werden aan de kant gelegd en een paar kinderen probeerden in te vallen. Steeds meer handen trommelden mee. Door het ritme steeds te herhalen, kwam er een rust in de groep en na flink trommelen klonk het bijna alsof één hand het ritme sloeg. Kippenvel! Ogen waren aan het stralen. Want ineens beseften ze: “Dit doen wij! Dit maken wij samen!” Er verscheen een glimlach op de gezichten van kinderen die ik de hele dag nog niet had zien lachen. Ze luisterden naar elkaar, hielpen elkaar en trommelden met elkaar. Het ritme klopte.

“Nee, nog niet stoppen juf!”, zeiden de kinderen toen ik aanstalten maakte om er een eind aan te breien. Dus hebben we samen lekker lang getrommeld en daarna mochten ze van mij vrij spelen. Wat een mooie afsluiting van een tumultueuze dag. 

De stille kracht van muziek

Vermoeid maar met een big smile reed ik naar huis terwijl mijn vingers alweer mee trommelden met het rime op de radio. Een smile van oor tot oor want ineens realiseerde ik me weer wat de stille kracht van muziek kan zijn.

Ja, Frizzle Sizzle zong het al in 1986 op het Songfestival: “Alles heeft een ritme”. Ik ben het daar volledig mee eens. En als het ritme niet klopt of het loopt uit de maat, kan het behoorlijk in de soep lopen. Maar als het klopt…wauw!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *